In 'Ada', the Spanish artist Antonio Saura painted a human figure in the middle of the canvas using thick paint and brushstrokes in every direction. He used white and black paint, either pure or mixed to different shades of grey, and a little bit of brown. The environment is painted with a flatter surface in an even, light grey colour. The fact that this is the portrait of a woman is mainly clear from the title. It is possible to distinguish parts of the body such as eyes, a mouth, breasts and arms, but they are above all part of a turbulent scene and the figure does not have any clear contours, gradually merging with the background. The vehement style of painting characteristic of Saura’s work links him to the Abstract Expressionism which developed in America in the 1950s and also had a great deal of influence on contemporary painting in Europe. 'However, Saura always used a figurative element as a starting point. He usually worked in series in which certain themes constantly recurred, such as portraits of women, crucifixions or crowds of people. He also made paintings based on the works of old masters, usually Spanish, such as Goya. Saura was not interested in providing an exact representation of the starting point, but with the links to a traditional genre such as the portrait. This genre served above all as the reason for the act of painting. Saura used austere colours throughout his career, and white, black, grey and brown continued to determine his palette as a painter. 'At the start of his career as an artist, Saura was confronted with the Franco dictatorship and he reflected on the whole of Spanish history from that perspective. He saw it as a succession of moments of suppression of the individual by traditional forces such as the monarchy and the Church. The love/hate relationship which he developed with his country and its history was expressed in his paintings which are both emotional and controlled. They are not joyful, but they are full of vitality. 'Ada' is not a flattering portrait, but can be seen as an ode to the individual, an ode to the portrait of the woman as a genre and at the same time as a complaint against abuse and domination. Saura explained: “I would rather paint creatures which are positive, innocent and just… as well as real joy. But I certainly cannot. Or perhaps I have done so without knowing it.”
oil on canvas
In 'Ada' zet de Spaanse kunstenaar Antonio Saura met dikke verf en penseelstreken in allerlei richtingen een menselijke gestalte midden op het doek. Hij gebruikt hiervoor witte en zwarte verf, puur of gemengd tot verschillende tinten grijs, en een beetje bruin. De omgeving is vlakker geschilderd in een egale lichtgrijze kleur. Dat het hier een vrouwenportret betreft, is vooral uit de titel af te leiden. Lichaamsdelen als ogen, mond, borsten en armen zijn wel te onderscheiden, maar maken vooral deel uit van een turbulent geheel. De gestalte heeft geen scherpe contouren. Ze gaat geleidelijk over in de achtergrond. 'Kenmerkend voor het werk van Saura is een heftig schildergebaar. Hiermee sluit hij aan bij het abstract-expressionisme, dat eind jaren vijftig in Amerika ontstaat, en ook in Europa veel invloed heeft op de eigentijdse schilderkunst. Saura gaat echter altijd uit van een figuratief gegeven. Hij werkt meestal in series, waarbij bepaalde thema's telkens terugkeren, zoals vrouwenportretten, kruisigingen of mensenmassa's. Ook maakt hij schilderijen naar aanleiding van werken van oude, meestal Spaanse meesters, zoals Goya. Het gaat Saura niet om een precieze weergave van het uitgangspunt, maar om het aansluiten bij een traditioneel genre, bijvoorbeeld het portret. Dit genre dient vooral als aanleiding tot de handeling van het schilderen. Saura hanteert een sober kleurgebruik. Wit, zwart, grijs en bruin blijven gedurende zijn hele loopbaan als schilder zijn palet bepalen. 'Aan het begin van zijn kunstenaarschap ziet Saura zich geconfronteerd met de Franco dictatuur. Van daaruit bezint hij zich op de hele Spaanse geschiedenis. Hij ziet deze als een opeenvolging van momenten van onderdrukking van het individu door traditionele machten als koningen en kerk. De haat-liefde verhouding die hij tot zijn land en de geschiedenis daarvan heeft ontwikkeld, zet hij om in schilderijen die zowel emotioneel als beheerst zijn. Ze zijn niet vreugdevol, maar wel vol vitaliteit. 'Ada' is geen flatteus portret, maar je kunt het beschouwen als een ode aan het individu, een ode aan het vrouwenportret als genre, en tegelijkertijd als een aanklacht tegen wantoestanden en onderdrukking. Saura zegt: "Ik zou liever wezens schilderen die positief, onschuldig en rechtvaardig zijn.... en echte vreugden. Maar ik kan het zeker niet. Of misschien heb ik het gedaan zonder het te weten."
olieverf op doek