Four metal consoles attached to the wall approximately one metre above the floor, at equal distances from each other, each have a shelf holding a rectangular column covered in linoleum. On these there are four similar columns lying horizontally, parallel to the wall. They protrude, meet together exactly and in this way bridge the openings between the vertical columns. Behind this construction there is a metal frame on the wall which contains a glass plate and a black plate behind it. A little way to the right of this there is a vertical neon light that is attached to the wall. Even further to the right there is a black perspex plate engraved with the text 'Wülfrath Wo'. 'This work is closely related to other works by Mucha: 'Ohne titel (Oberhausen)' and 'Vechta'. All three contain lit neon lights and all three have a reflective area (mirror glass, or a reflecting glass plate). All three refer to German place names. Vechta with the title, and the other two because the place names are also included in the work. There are other similarities between 'Oberhausen' and 'Wulfrath Wo'. They both incorporate linoleum columns and both consist of four bases bearing a horizontal element. Initially Mucha presented the three works as an installation. However, after the exhibition they were sold separately. To Mucha’s delight the Van Abbemuseum brought them together again and they are now exhibited side by side. 'In the early 1980s Mucha collected together objects which were meant to be used to present artworks, such as plinths, display cases and lighting. He combined these “anonymous” materials with captions referring to German stations. With his objects, Mucha wanted to create places which are neutral in the same way that a station or a railway carriage is neutral. The reflecting surfaces correspond to the windows in a railway carriage; they reflect the public space, the viewer and any other people who happen to be present. The constructions of standing columns bearing a horizontal element can be associated with railway bridges. A station is a place to stop, where you stay for a while, while you are traveling onto somewhere else. Waiting and traveling are times of being temporarily away from home, moments inviting reflection. With his objects, Mucha tries to evoke comparable feelings. Like a number of other artists who became well known in the 1980s (also see: Vercruysse, Klingelhöller and Schütte), Mucha raised questions in his work about the place and meaning of art in our times. Is there still a place for art? Does it still have any significance? Mucha’s answer is his call to reflect on this.
(geïnstalleerd kunstwerk) 262 x 480 x 36,7cm
glas, metaal, hout, linoleum, tl-lamp, naamplaatje
glass, metal, wood, linoleum, fluorescent tube, name plate
Vier metalen consoles, die ongeveer een meter boven de vloer op gelijke afstand van elkaar aan de muur bevestigd zijn, dragen elk een plankje met daarop een rechthoekige kolom, bekleed met linoleum. Hierop liggen horizontaal, parallel aan de muur, vier gelijksoortige kolommen. Deze steken over, sluiten precies op elkaar aan en overbruggen zo de openingen tussen de verticale kolommen. Half achter deze constructie hangt een metalen frame aan de muur, dat een glasplaat en een zwarte achterplaat bevat. Iets rechts van dit geheel is een brandende tl-lamp verticaal aan de muur bevestigd. Nog meer naar rechts hangt een zwart perspex plaatje waar de tekst 'Wülfrath Wo' ingegraveerd is. 'Dit werk heeft een sterke verwantschap met twee andere werken van Mucha: 'Ohne Titel (Oberhausen)' en 'Vechta'. Ze bevatten alledrie brandende tl-verlichting en alledrie een spiegelend vlak (spiegelglas of een reflecterende glasplaat). Ze verwijzen alledrie naar Duitse plaatsnamen: 'Vechta' via de titel, de andere twee ook doordat de plaatsnamen in het werk opgenomen zijn. 'Oberhausen' en 'Wülfrath Wo' hebben nog meer overeenkomsten. Beide bevatten linoleum kolommen; beide bestaan uit vier staanders die een horizontaal element dragen. Mucha presenteert de drie werken aanvankelijk als een installatie. Na de expositie worden ze echter afzonderlijk verkocht. Tot genoegen van Mucha zijn ze door het Van Abbemuseum weer bij elkaar gebracht en worden ze tezamen tentoongesteld. 'Begin jaren 80 stelt Mucha objecten samen uit middelen die bedoeld zijn om kunstwerken te presenteren, zoals sokkels, vitrines en verlichting. Deze 'anonieme' materialen combineert hij met opschriften die verwijzen naar Duitse stations. Mucha wil met zijn objecten plekken creëren die op eenzelfde manier neutraal zijn als een station of treincoupé. De spiegelende oppervlakken hebben overeenkomst met de ruiten in een treincoupé: ze weerkaatsen de openbare plek, de kijker en eventuele andere personen die toevallig aanwezig zijn. De constructies van staande kolommen die een horizontaal element dragen, kunnen geassocieerd worden met spoorbruggen. Een station is een halte, een plek waar je verblijft op doorreis naar iets anders. Het wachten en het reizen zijn momenten van tijdelijk ontheemd zijn, momenten die uitnodigen tot bezinning. Mucha wil met zijn objecten vergelijkbare gevoelens oproepen. Evenals een aantal andere kunstenaars dat in de jaren tachtig bekendheid krijgt (zie ook: Vercruysse, Klingelhöller en Schütte), stelt Mucha via zijn werk vragen over de plaats en de betekenis van kunst in deze tijd. Is er nog een plaats voor de kunst? Heeft zij nog betekenis? Mucha's antwoord is zijn oproep tot bezinning hierop.