Collectie Rijksmuseum Twenthe, Enschede. Schenking Art & Project/depot VBVR
Een deel van het werk van Enzo Gucchi is gekenmerkt door raadselachtige gezichten zonder lichaam of lichamen zonder gezichten. Zijn werk lijkt sterk op kunstinterne gezichtspunten gericht te zijn, wat zijn marktwaarde echter niet verminderde. Zijn schilderijen zijn mysterieus, doen in hun duisterheid vaak aan Anselm Kiefers werk denken en maken een apocalyptische indruk. De toepassing van zware, in zwart gedompelde kleuren met een zo nu en dan opflitsend glimmend rood of schril rood-geel alsof de wereldbrand nog niet helemaal is uitgewoed heeft een sensationeel effect. Evenals Kiefer geeft Cucchi zijn beeldruimte een derde dimensie, waardoor het werk een onrustbarende, de beschouwer fysiek bedreigende realiteit krijgt. De Italiaanse schilder beeldhouwer en tekenaar Enzo Cucchi richt in 1979 samen met anderen de groep Transavanguardia op, de Italiaanse versie van het Neo-expressionisme. Het is een term die is bedacht door de Italiaanse kunstcriticus Achille Bonito Oliva voor het werk van de kunstenaars Sandro Chia (1946), Francesco Clemente (1952), Enzo Cucchi (1949) en Mimmo Paladino (1948). Hun barok schilderwerk met grillig decoratieve elementen, veel kleur en op groot formaat, duidt op een terugkeer naar de schilderkunst die wordt gekenmerkt door een bepaalde hevigheid in expressie en verwerking en door een romantisch heimwee naar het verleden. De term Transavanguardia impliceert dat deze kunstenaars het progressieve karakter van de avant-gardisten van de twintigste eeuw voorbij waren. De kunstenaars grijpen in hun werk rijkelijk terug naar vroege tradities van vorm en inhoud die het culturele leven van Italië behelst.