In de 19e eeuw en aan het begin van de 20e eeuw is gips hét materiaal om te gebruiken voor het vergaren en verspreiden van kennis. Doel van de gipsmodellen is het vastleggen van specifieke kenmerken en deze te verspreiden onder universiteiten, onderzoekers en scholen. Elke tekenacademie of kunstnijverheidsschool bezat vroeger een collectie gipsafgietsels. Daarna is gips lange tijd grotendeels genegeerd door de kunstzinnige en wetenschappelijke wereld. Maar gipsen afdrukken en afgietsels blijken bijzondere gegevens te bevatten die de afgelopen decennia bij het origineel zijn verdwenen, door bijvoorbeeld beschadiging of vervuiling (zure regen). Oorlogsgeweld heeft er soms zelfs voor gezorgd dat originele zaken verloren zijn gegaan en alleen het gipsafgietsel bewaard is gebleven.