Al in 1948, voordat Lotti van der Gaag de kunst van Cobra kende, begon zij op spontane wijze vreemde, soms beklemmende fantasiewezens te beeldhouwen in klei. Vooral haar reliëfs in terracotta, waarmee zij in 1949 debuteerde, en haar tekeningen vertolkten door de primitivistische inslag van de onderwerpen de mythe van Cobra. Zij is nooit officieel lid geweest van de Cobra beweging maar zij werd door verwantschap met de kunst van Cobra wel tot de experimentelen gerekend en exposeerde met hen. Lotti van der Gaag zette in een zeer krachtige trant met Siberisch krijt in dikke, meestal zwarte, lijnen kinderlijke fantasiewezens op papier die refereerden aan de grote koppen met sterk benadrukte ogen van haar beelden uit deze periode. Onder invloed van haar Parijse leermeester Ossip Zadkine (1890-1967) “brak” zij vanaf eind 1950 figuren open om ruimte toegang te geven tot het beeld. Haar plastieken evolueerden van kleine compacte chamottefiguurtjes naar meer monumentale constructies. Kenmerkend voor haar werkwijze was de grote zelfstandige rol die zij de materie liet spelen, die steeds vaker naar abstractie neigde. Hierdoor kan haar werk tevens tot de grote internationale stroming informele- abstract-expressionistische kunst van na 1945 gerekend worden.
l.o.: ' LOTTI '59 '; verso in rood: ' fijn / 1960 '