De schilderijen en afbeeldingen van Martin Engelman zijn in eerste instantie gebaseerd op stilistisch gestructureerde middelen van de COBRA-beweging en de École de Paris. In de jaren zestig ontwikkelt Engelman een figuratief kleurrijke schilderstijl met expressief symbolistische, soms surrealistische verschijningen van hoofdwezens en mens-dier-chimaera's, die hij opeenvolgend insluit in circusachtige figuren. De motieven bewegen, de kleuren zijn doorschijnend en meerlagig kleurrijk. Tegen het einde van de jaren 60 valt hij thematisch politieke en sociale protestbewegingen aan. Dit gaat gepaard met een hardere schilderstijl, totdat Engelman zich na 1972 tot geplakte en meer abstracte motieven wendt. Na deze tijd van donkere, gesloten en raadselachtige motieven, fleurt zijn kleurenpalet weer op aan het einde van de jaren 70. De motieven worden lichter en genereuzer. Beïnvloed door het licht en het klimaat van het jaarlijkse verblijf in zijn atelier in Zuid-Frankrijk, verschijnen rijen figuren voor een suggestief mediterraan landschap. Tot zijn dood bleef hij trouw aan zijn beeldtaal: de compositorische middelen worden steeds minder gebruikt, met een vrijere opstelling van figuren en vormen op het oppervlak, in een lichtkleurig ontwerp. Naast zijn werk als schilder, creëerde hij een uitgebreid prentenwerk-oeuvre. Het Archive for Artist Discourses bevat voorbeelden van werken uit alle fasen van de creatieve carrière van Martin Engelman, waaronder belangrijke werken van zijn schilder- en grafische werk van eind jaren vijftig tot een werk uit de late jaren 90.
r.o.: ' Engelman / 62 '; in rood verso l.o.: ' 59 '