Wim Sinemus vertrok in 1928 met zijn vrouw naar Parijs. Hij werd lid van de Société des Artistes Indépendants en nam deel aan hun tentoonstellingen. In de oorlogsjaren verbleef hij in Zuid-Frankrijk nabij Nice en raakte bevriend met Henri Goetz, Nicolas de Staël en Hans Hartung. Contacten die van groot belang waren voor zijn artistieke ontwikkeling. Midden in de oorlog moest hij wegens ernstige ziekte van zijn vader terugkeren naar Nederland. Tot de bevrijding zat hij ondergedoken in Ommen. Omdat het onmogelijk was direct na de oorlog terug te keren naar Frankrijk, vestigde hij zich weer in Den Haag. Wim Sinemus hechtte nooit aan één stijl of kunstrichting. Vanaf 1946 maakte hij behalve lyrisch-abstract werk ook geometrisch-abstracte schilderijen. Daarnaast ontstonden nog humoristische karikaturale snelle schetsen en begon hij collage en assemblage in zijn werk toe te passen. Uit deze werken spreekt zijn buitengewone voorliefde voor het experiment met kleur en materiaal. Het ging Sinemus niet om een metafysische inhoud in zijn werk, maar om de visuele waarneming en het materiële aspect. Het werk was wat men kon zien en wat tastbaar aanwezig was. Kleur, materiaal en vorm moesten direct op de toeschouwer inwerken. Eind jaren ’50 werd zijn werk expressievere en spontaner en nam hij afstand van de invloed die het werk van Mondriaan op hem had gehad. Later werden zijn composities weer strakker en soberder en in de jaren ’70 koos hij definitief voor een geometrisch-abstracte vormentaal, maar nu in een authentieke, persoonlijke vorm, waarbij een lyrisch aspect behouden bleef. Hiermee vond hij aansluiting bij de jonge generatie concrete kunstenaars. Opvallend waren zijn jeugdig elan en werkkracht tot op hoge leeftijd.