Coolidge
Luchtgekoelde röntgenbuizen Buizen met een koelinrichting zijn zwaarder te belasten dan ongekoelde zodat hun straling een groter doordringend vermogen heeft. Niet alleen water, ook lucht kon een röntgenbuis koelen. In dat geval stond de anode via een geleider in contact met de buitenlucht. De beproefde radiatorvorm gaf de geleider een maximaal oppervlak voor warmte-uitwisseling. Aan deze metalen radiatoren zijn alle vroege luchtgekoelde buizen duidelijk herkenbaar. Tegenwoordig is vooral oliekoeling in zwang.
Air-cooled X-ray Tubes Tubes with a cooling system can stand a greater energy load than tubes without such a system, thus enhancing radiation penetrance. Besides water, air could also be used to cool an X-ray tube. In that case the anode had contact with the surrounding air by way of a conductor. By using the approved radiator shape the conductor was given a maximal surface for heat exchange. These metal radiators make all early air-cooled tubes clearly recognizable. Nowadays oil-cooling is used in most cases.
Gaiffe- Gallot & Pilon; Parijs
E 0255/ op het glas: GRAIFFE. GALLOT ET PILLON CASIMIR PERRIER PARIS 7me 36552/ EMPOULE COOLIDGE TYPE R LICENCE EXCLUSIVE POUR LA FRANCE GAIFFE. GALLOT & PILLON ST. Anne/ op gekleurd etiket: 30 ma/ op ongekleurd etiket: D 5 avr, N 3V552, L 8977, V un
Coolidgebuis met luchtkoeling
10.4.0.2.1 Fysische analyse en diagnostiek
Cooligde buis met luchtkoeling, Gaiffe Gallot et Pilon, Ste Anne/Parijs, ca. 1925
Coolidge buis buis met luchtkoeling, Gaiffe Gallot et Pilon, Ste Anne/Paris, ca. 1925 In 1912 ontwierp Coolidge een sterk verbeterde buis om röntgenstraling te produceren: de Coolidge buis. In deze buis werd als kathode een wolfraamspiraal gebruikt. Deze spiraal ging door geleiding van elektrische stroom gloeien en op die manier werden er elektronen uitgezonden (thermische elektronenemissie). Het aantal uitgezonden elektronen neemt met het stijgen van de temperatuur in de draad toe. De hoeveelheid uitgezonden röntgenstraling kan dus worden geregeld door de temperatuur van de wolfraamdraad te regelen. Hoe groter het spanningsverschil tussen de anode en de kathode is, des te groter is de snelheid waarmee elektronen van de kathode naar de anode reizen. Als er zich dan ook nog weinig gas in de buis bevindt, zullen de elektronen bijna nooit door botsingen met deeltjes in de buis gehinderd worden en behouden zij hun oorspronkelijke snelheid. Om zoveel mogelijk röntgenstraling te produceren heeft men dus twee dingen nodig: een groot spanningsverschil tussen de elektroden en een hoog vacuüm in de buis. In moderne röntgenbuizen is dit dan ook allemaal optimaal gerealiseerd.