In juni 1990 werd te Amsterdam het neogotische kerkgebouw 'De Liefde' (1883-1885) van architect P.J.H. Cuypers gesloten. De parochie was de voortzetting van een in 1784 opgerichte statie in een huis aan het Steenpad, nu de Da Costastraat, in Amsterdam-West. Kort na het herstel van de bisschoppelijke hiërarchie (1853) werd de statie verheven tot parochie. Binnen het latere neogotische kerkinterieur van Cuypers nam de preekstoel met zijn afwijkende stijl een opvallende plaats in. Met zijn barok, classicistisch karakter en vanwege het recent gevonden jaartal 1796, is het niet uitgesloten dat hij gemaakt werd voor het eerste kerkgebouw dat in 1786 voltooid werd. Later zou de allegorische figuur van de Liefde -een vrouw met twee kinderen- op het klankbord zijn toegevoegd. De preekstoel is een goed voorbeeld van de Zuidnederlandse schrijnwerktechniek en beeldhouwkunst van omstreeks 1800. De stijl kenmerkt zich door een zoeken naar een middenweg tussen de barokke vormen uit de zeventiende eeuw en het classicisme van het einde van de 18e eeuw. Binnen deze traditie past in het bijzonder de Antwerpse beeldhouwer Jan B. van Hool (1769-1837), die in de periode 1780-1802 nauw samenwerkte van Frans van Ursel. Tevens getuigt deze preekstoel van het feit dat katholieke kerkgebouwen, die rond 1800 werden ingericht, voor wat het kerkmeubilair betreft een sterk Zuidnederlands neoclassicistisch karakter kregen. In Nederland bestond destijds nog geen eigen beeldhouwkunst traditie.
Aankoop van kerk HH Nicolaas en Barbara (De Liefde), Amsterdam
Neobarokke preekstoel uit de parochie de Liefde te Amsterdam