Ondanks de beperkte technische uitvoering, is dit een interessant, levendig doek van de Frieze schilder Petrus Schotanus, aan wie een viertal kerkinterieurs wordt toegeschreven. Centraal in de compositie, staat tussen verschillende groepen kerkgangers, de predikant op zijn preekgestoelte. Hij verheft zijn vinger en lijkt daarmee de staande figuur recht tegenover hem te kapittelen, te willen aanspreken op de betekenis van Gods woord. Deze staande figuur gaat opvallend gekleed met een grote hoed, korte mantel en onblote onderbenen. Mogelijk moeten wij hier een soort van provocatie of satire in lezen. Opvallend is tevens dat deze figuur in een vergelijkbaar schilderij van Schotanus is vervangen door een koning. B. Renckens ziet daar een verwijzing in naar Psalm 2, waarin wereldlijke vorsten worden vermaand te luisteren naar Gods woord dat door zijn afgezanten tot hen komt. Rondom deze centrale scène zijn in de kerk diverse groepen aanwezigen, ter rechterzijde, achter het preekgestoelte bijvoorbeeld een groep zittende figuren, pover gekleed, armen en gehandicapten waarschijnlijk. Het geheel overziende zet de schilder het kerkbezoek in een theatraal, levendig licht, met aandacht voor machtsverhoudingen, arm en rijk, vroomheid en satire.