De late middeleeuwen kenmerken zich door een bloei van de volksvroomheid, een devotie gericht op de persoonlijke geloofsbeleving van religieuzen en burgers. In dit tijdvak ziet het getijdenboek het licht, verschijnt het gebedenboek in de volkstaal en komt de overweging op het lijden van Christus centraal te staan in de geloofsbeleving. In dit milieu ontstaan zelfstandige motieven geïnspireerd op de lijdensweg van Christus. Terwijl de kruisweg zich nog moet uitkristalliseren, ziet in Italië de Piëta het licht en in Duitsland de Man van Smarten. In de Nederlanden komt een andere voorstelling van het lijden van Christus tot wasdom: het beeld van de Christus met geboeide handen, eenzaam rustend op een rotsblok, verlaten door iedereen. In eenzaamheid wacht hij op zijn aanstaande kruisiging: de Christus op de Koude Steen. Christus wordt zittend afgebeeld, geboeid, gekleed in een lendendoek, terwijl zijn mantel, waar spoedig om gedobbeld zal worden, vaak nog naast hem ligt. Soms zijn de benen gekruist, veelal niet. De wat wonderlijke naam, 'op de Koude Steen', gaat terug op de Vita Christi van veertiende-eeuwse auteur Ludolf van Sachsen: 'O lieve heere hoe jammerlyck sadt gy opten kouden steen, beevender van grote koude ende pynen.' Naast monumentale beelden, waarvan er enkele zijn overgeleverd, moeten er ook talrijke kleine devotiebeeldjes in circulatie zijn geweest. Dit bijzonder exemplaar moet omstreeks 1510-1520 in Antwerpen - het beeld voert het Antwerpse keur- uit eikenhout gesneden zijn. Wie precies de maker is valt moeilijk te zeggen, maar zeker is dat hier sprake is van een virtuoos meester die op de hoogte was van de ontwikkelingen op het gebied van de beeldhouwkunst in het Brabantse en tevens vertrouwd moet zijn geweest met het beeldhouwklimaat in het Nederrrijnse, zoals te zien in Kalkar en Xanten.