In dit zesluik keert steeds hetzelfde jongetje terug. Een mager jongetje, kwetsbaar, recht van voren uitgetekend. Het lichaam, gelijk Christus, slechts bedekt door een lendendoek. Maar elk schilderijtje van dit zesluik wordt gekenmerkt door een andere stemming, een andere boodschap. Dit wordt uitgedrukt in een wisselend kleurgebruik, een veranderende houding van armen en handen, in het gebruik van bijbelse teksten. Zo is op het eerste luik, getiteld 'de geboorte van Christus', het jongetje nog schuchter. In de delen twee en drie slaat de twijfel toe, komt het ongeloof naar boven. In de tweede helft van de serie maakt deze onzekerheid plaats voor verlichting. De verstarring verdwijnt, de aardse werkelijkheid wordt verlaten voor hogere, kosmische sferen. De samenhang tussen de verschillende delen spreekt vooral uit het jongetje. In zijn persoon lijken Christus en de toeschouwer samen te smelten.
Aangekocht met steun van de Provincie Noord-Brabant