De vier doornenkronen zijn geëtst op een wijze die herinnert aan de renaissance: verfijnd en nauwgezet. De eerste doornenkroon uit de serie is de meest kale. Niet meer dan drie gebogen takken met akelig priemende doornen. In de daarop volgende etsen botten de takken uit, steken de knoppen op, bloeien de twijgjes uit. De lente lijkt aangebroken, de natuur uit haar winterslaap ontwaakt. Hier is de doornenkroon niet enkel symbool van lijden, maar ook van opstanding. Men kan de serie verstaan als een ode. Als een eerbetoon aan de Duitse meesters Grünewald en Dürer. De kale doornenkroon: dat is Matthias Grünewald. Blijvende roem geniet deze meester omwille van zijn Isenheimeraltar te Colmar. Op dit veelluik uit het begin van de zestiende eeuw schilderde Grünewald een ontzagwekkende Christus aan het kruis. Een Christus in doodsnood: de vingers verkrampt, het gelaat vertrokken, de mond opengesperd, de lijkkleurige huid overdekt met wonden; 'ruig als een kastanje' zoals de Franse auteur J.K. Huysmans het eens treffend opmerkte. En met het hoofd bedekt door een gigantische, kale, stekelige doornenkroon. De andere drie etsen uit de serie doen veeleer denken aan Albrecht Dürer, tijdgenoot van Grünewald. Van de twee etaleerde Dürer de meest positieve kijk op de mensheid. Bij Dürer treden de nieuwe verworvenheden van de renaissance en het humanisme aan het daglicht en komt de hernieuwde belangstelling voor de schoonheid van het aardse leven tot volle wasdom. De Christus aan het kruis is bij hem geen getormenteerde mens, maar een wel geproportioneerde man, getooid met een doornenkoorn waarvan zelfs de harde stekels in bloei raken. Toch is de serie niet enkel en alleen een hommage aan de kunst van weleer. Zij is eerst en vooral kunst van nu, van vandaag. Paul van Dongen schetst het lijden en de opstanding
Aangekocht met steun van de Provincie Noord-Brabant