Elisabeth, hier gekleed in de dracht van een tertiaris, een volgeling van de Derde Orde van Franciscus, wordt staande in een flauwe contra-post uitgebeeld. In haar linkerhand houdt zij een opengeslagen boek, in haar rechterhand drie gestapelde kronen. Zij verwijzen naar haar drie deugden. Zij is de kroon der martelaren waardig vanwege haar boetedoening, de kroon der maagden vanwege haar zuiverheid, de kroon der predikers omdat zij een stichtend voorbeeld was. Een andere interpretatie, dichter aansluitend op haar levensgeschiedenis is de volgende: Gedurende haar hele leven muntte zij uit zowel als maagd, als echtgenote en als weduwe. Voor iedere status verdiende zij een kroon. Houding en detaillering verwijzen naar de stijl van de Meester van Koudewater. Bepalend hiervoor zijn o.a. de bolvormige, geloken ogen, scherpe neus boven een klein, getuit mondje en de iets naar voren gerichte kin. Typerend zijn ook de kleine borsten, de smalle taille waarom een brede riem is gegord en de wijze waarop aan de plooival van de met de rechteronderarm opgehouden mantel vorm gegeven is. Het beeld mist evenwel net de verstilde elegantie van de hoofse Koudewater- groep in het Rijkmuseum en de vanzelfsprekende plasticiteit bij de uitwerking van het plooienschema. Het beeld, dat in 1875 werd verkocht door de bewoonsters van de Abdij Maria Refugie, heeft mogelijk dienst gedaan op de ziekenzaal van de abdij. Vanwege haar levenswandel - Elisabeth hielp vooral armen, invaliden en zieken - werd zij de patrones van de zieken en de bedelaars. Talrijke ziekenhuizen, gasthuizen werden onder haar schut gesteld. De eerste kerk die in Nederland onder haar bescherming werd gesteld was de parochiekerk van Grave.