Aangekocht met steun van de Provincie Noord-Brabant
Het drieluik is het eerste werk uit een serie studies van Ton Frenken naar het crucifix van Cimabue in de S. Croce te Florence, dat tijdens overstromingen van november 1966 zwaar beschadigd werd. De uitgave van een boek, waarin de restauratie bijna chirurgisch wordt beschrijven en geïllustreerd, vormde de directe aanleiding tot de serie. Aanvankelijk werd Frenken vooral aangetrokken tot de drager van het crucifix van Cimabue: 'Wat mij vooral fascineert is de geweldige suggestie die van de ondergrond, het hout uitgaat. Dat neergebogen hoofd is excentrisch, dat is een voorafbeelding, een schaduw van de crucifix, ik vind de suggestie zelfs sterker dan de schildering', zei hij in 1994. Deze ervaring is vastgelegd in een sober drieluik met een corpus in roestbruin voor een zwarte achtergrond. In latere versies wordt het gebogen hoofd geaccentueerd en is er een poging gedaan om met wit en geel (surrogaten voor goud) de voorstelling naar het licht te brengen. Opmerkelijk is de keuze voor een formele uitwerking. Hoofd, armen en lichaam zijn tot geometrische vormen teruggebracht. De tekeningen ontwikkelen zich in de richting van een compositie met gearceerde vlakken. Nergens wordt onverbloemd gerefereerd aan het vertrokken gelaat, het lichaam waaruit de laatste krachten wegvloeien, het bloed dat uit de wonden stroomt of het verdriet van Maria.