In het vroegere werk van Wim Biewenga was een verhaal of een gebeurtenis het vertrekpunt, van waaruit een andere wereld, een beeld werd opgebouwd. Tijdens zijn zoektocht naar een meer compositorische helderheid en leegte zijn de figuraties verdwenen en worden de beelden asbstracter. Aanvankelijk was zijn fascinatie voor de rechtlijnige structuur van het landschap nog zijn vertrekpunt, maar allengs zijn ook de horizon en het landschappelijke verdwenen. De geometrische vormen, kleurvlakken en lijnen geven hem de mogelijkheid de emotie vast te houden, terwijl er verder niets gebeurt. Er is alleen ruimte en stilte. De spaarzame elementen die uit de periferie het veld binnendringen, vaak ook al aanwezig in eerdere schilderijen, suggereren dat de beeldvorming ook buiten het schilderij verder gaat. Het werk blijft sensitief door de traceerbare sporen van de zoektocht: de potloodlijnen en de voor Wim Biewenga zo kenmerkende gevoeligheid van de verfhuid. Voor de toeschouwer geeft dit weer de mogelijkheid om de gedachtengang van de kunstenaar te volgen en om de confrontatie met de ruimte in het schilderij aan te gaan.