Tijdens de lagere schoolperiode werd zijn talent voor tekenen onderkend door onderwijzer Harry Crijns. Steenhouwer André Driessen stimuleerde Adriaans kunstenaar te worden. Zijn ouders stuurden hem echter naar de Mulo.Na een niet voltooide Mulo-opleiding werd Adriaans toegelaten tot de Kunstacademie in 's Hertogenbosch, op voorwaarde dat hij alsnog in de avonduren het mulodiploma zou halen. Hij studeerde er van 1963-1967, maar raakte teleurgesteld in de heersende kunstopvattingen.In de artistieke ontwikkeling van Adriaans speelde de z.g. 'zware van Nelle club' een belangrijke rol (met o.a. Henk en John van de Rijdt, Richard Menken, Henk Schouten). Van de Rijdt bracht de groep in contact met JCJvanderheyden. In de context van de 'zware van Nelle club' ontwikkelde Adriaans zijn interpretatie van de Arte Povera. Hij werkte bij voorkeur met goedkoop en gemakkelijk te verkrijgen materiaal om dat te gebruiken voor een nieuwe beeldtaal. Vanaf 1970 gebruikte A veelvuldig voederzakken als drager voor zijn schilderwerk. In het midden van de jaren 70 pachtte A een stal en een weiland in het Sterrenbos op het landgoed Haanwijk, even ten zuiden van Den Bosch. Hier concretiseerde hij zijn liefde voor dieren. Behalve als kunstenaar begon A hier een leven als keuterboer. Zelf zag hij geen verschil tussen beide levenswijzen. In 1982 ontstond het eerste van een reeks schilderijen waarin de schilder als silhouet aanwezig is. Vaak is er een geel vlak dat geschilderd wordt door een geknield weergegeven figuur. De toepassing van het silhouet kan worden gezien als de weergave van een 'vergeestelijkt' beeld van de kunstenaar. De twee vaak aanwezige ramen fungeren als een metafoor voor de inspiratie die de kunstenaar bereikt. Door de inspanningen van de galerie Arti Capelli van Gerard Hendriks in Den Bosch raakte het werk van A buiten Nederland bekend. Via Hendriks ontstond contact met de Veldhovense notaris Dick Wachters, een van de belangrijkste verzamelaars van het werk van JCJvanderheyden. Hij steunde A vervolgens financieel en inhoudelijk. Hij bewerkstelligde dat A ook op linnen ging schilderen.Zo ontstond in 1992 Velàsquez Room, een doek geinspireerd op het schilderij Las Meminas van Diego Rodriguez de Silva y Velàsquez uit 1656. Ondanks groeiende waardering voor zijn werk kampte A met grote, deels persoonlijke problemen in de periode 1990-2000. Hij deed jarenlang verwoede pogingen de gehele boerderij in het Sterrenbos te huren, maar de gemeente Den Bosch had andere plannen met het gebied. De relatie met zijn vrouw en dochters stond in genoemde periode onder druk en A worstelde bovendien met een ernstig drankprobleem. In 1997 overleed zijn vrouw Twanneke waarmee hij sinds 1977 getrouwd was geweest. A verwerkte deze zware slag in een reeks schilderijen: 'verdriet', 'ontmoeting met de eeuwige stilte', 'visioen van Aldilla' en 'de val'. Niet lang na de dood van zijn vrouw kreeg A een relatie met Monique Willems. Mede dankzij haar inspanningen gaf de gemeente Den Bosch hem in 2000 toestemming in de boerderij in het Sterrenbos te gaan wonen. A kreeg nieuw elan. In 1998 verscheen dankzij de bemoeienissen van de Stichting Adriaans het boek 'Adriaans zonder land'. De titel geeft aan hoezeer A in die periode uitzag naar een eigen stuk land buiten de stad. In 2002 maakte Pieter Verthoeff een documentaire over A onder de titel 'Eigen weg'. De film werd door de NPS uitgezonden op 2 en 5 oktober 2002. Adriaans overleed in 2004. Zijn laatste werk was 'into heaven', een doek van van 30x30 cm. waarop een poort te zien is met invallend geel licht. Zijn werk is o.a. vertegenwoordigd in: Gemeentemuseum Den Haag, CODA in Apeldnm, Noordbrabants Museum Den Bosch, Museum Belvédère Heerenveen.