Hans Landsaat groeide op in Amsterdam-Zuid. Twee grote gebeurtenissen zouden zijn leven al snel gaan beheersen: de dood van zijn vader toen hij vier jaar oud was en het uitbreken van de oorlog in 1940, die er vrijwel mee samen viel. Na 1942 trokken veel geëvacueerde Zeeuwse familieleden bij hen in. Na de lagere school ging Hans naar het Hervormd Lyceum en vervolgde zijn opleiding aan de Rietveldakademie die toen nog Amsterdamse Kunstnijverheidsschool heette. Hij specialiseerde zich in grafische vormgeving, een kunstvorm die hij - naast andere kunstvormen - altijd trouw zou blijven. Hans koos overigens niet meteen voor het vrije beroep van kunstenaar, maar begon zijn werkzaamheden in dienstverband. Schilderen deed hij ook. In het vroege werk uit de jaren zestig van de 20ste eeuw is de menselijke figuur nog prominent aanwezig. Later wordt er een spel gespeeld met met een enkel vergroot detail, soms beeldvullend en soms over twee of drie beeldvlakken verdeeld. Eind jaren 50 van de 20ste eeuw trouwde Hans met zijn jeugdliefde Tineke, en kreeg twee zoons en een dochter. In 1978 ontmoette hij Joanne, zijn nieuwe levenspartner. Met haar deelt hij de behoefte om te reizen. Of in Hans' woorden: het onbekende te leren kennen, om in het onbekende verwantschap te ontdekken met het bekende. Het verlangen van Hans past goed bij het heimwee van Joanne naar Australie waar ze opgroeide. Het resultaat van de reizen blijkt uit het oeuvre dat van 1988 tot 2000 vrijwel uitsluitend geinspireerd is door dit verre land. Na 2000 krijgen de bekende Zeeuwse landschappen weer een plaats in zijn werk. In zijn mededelingen op papier en doek die tijdens en na reizen ontstonden is geen plaats meer voor de menselijke figuur. De zwart/wit notities die hij maakte n.a.v. zijn reis naar China in 2007, associëer je eerder met tekens dan met een tekening. In de polychrome penseeltekeningen en schilderijen uit die tijd is hij iets mededeelzamer.