Jacob Bendien behoorde tot de groep eerste Nederlandse schilders die volledig abstracte kunst maakten. Bendien onderscheidde zich van de kunstenaars die strakke vlakken en rechte lijnen tot composities vormden. Bij Bendien werd de lijnvoering in abstracte composities daarentegen bewust gevoelig gehanteerd, vaak zwierig en uitsluitend organisch. Zijn kleurgebruik was meestal helder; de kleuren werden neergezet in ongebroken egale vlakken. Bendiens schilderkunst kenmerkte zich van 1915 tot aan zijn dood in 1933 door een heen en weer gaande beweging tussen het abstracte en het figuratieve. Bendien wenste geen onderscheid te maken omdat zowel abstracte als figuratieve kunst naar zijn mening uitdrukking geven aan algemeen menselijke gevoelens. Temidden van de vele kunststijlen in de jaren 1910-1930 proclameerde Bendien zijn eigen kunststijl: het meditisme. De 'levensgrond' was een centraal begrip binnen zijn meditisme, evenals 'het individu'. Beide werden naar eigen zeggen met name in zijn tekeningen op elkaar betrokken en door allerlei verschillende kwaliteiten in lijnvoeringen verbeeld. Lijnen in de onderkant van een tekening hadden voor Bendien b.v. een geheel andere psychologische waarde dan eenzelfde lijn in het bovenvlak. Hij was een kunstenaar die bewust gebruik maakte van de vele praktische mogelijkheden van de lijn en van de invloed van de door hem gehanteerde materialen hierop. Naast kunstenaar was B ook actief kunsttheoreticus. In de moderne kunst van zijn tijd onderscheidde hij twee polen: dynamisch, vitaal en ongebonden, waarin de emoties van de kunstenaar de belangrijkste rol speelden in het genereren van het kunstwerk (b.v. Duits expressionisme, surrealisme, Kandinsky en Dada). Daartegenover plaatste hij kunst waarin werd gestreefd naar zuiverheid en beheersing van de emoties d.m.v. 'de geest' (b.v. Mondriaan, Van Doesburg, de kubisten, de Nieuwe Zakelijkheid en zijn eigen kunst: het meditisme). Daarbij zag hij Mondriaan als dogmatisch in zijn abstractie en zichzelf als mediterend, intuïtief en vrij, omdat hij zowel figuratie als abstractie wilde toelaten in zijn eigen kunst.