Ergens onder een dak onder de blauwe lucht
Aanvankelijk werkte Dave Meijer als onderwijzer, maar toen hij 28 jaar was besloot hij naar de kunstacademie in Tilburg te gaan. Een klein schilderij van Morandi in Museum Boymans van Beuningen maakte hem duidelijk wat hij wilde schilderen: iets totaal vanzelfsprekends, een schilderij dat een volkomen eenheid is omdat het naar het schilderen zelf verwijst. Een schilderij waarin vorm en inhoud onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden. De horizon en de ruimte van het Zeeuwse land ziet hij dagelijks om zich heen. Zijn schilderijen tonen de werkelijkheid, hij verzint niets, schildert beelden die hij zag en die hij herkende Het is schilderen vanuit het kijken, zonder politieke en maatschappelijk relevante boodschap. Ondanks het feit dat hij nu in series schildert, worstelt Meijer nog steeds met idee van het kunstwerk als een in zichzelf voltooid, autonoom object. Het verlangen naar het ene 'ware' schilderij blijft. Het is een calvinistische hang naar zuiverheid, ook al is hij niet gereformeerd opgevoed. Misschien ook is het iets Zeeuws, de obsessie met eerlijkheid, de strengheid. Het mag niets te veel zijn. En zoals dat gaat met zuiverheid en strengheid: het maakt extra gevoelig voor lyriek, schoonheid en zinnelijkheid. In het werk van Meijer worden op de beste momenten die lyriek en zinnelijkheid terloops en bijna in weerwil van zichzelf, tastbaar gemaakt. (Janneke Wesseling, AMC magazine 2006)