Zwart-wit diapositief met de afbeelding van drie Chinese toneelspeelsters poseren in vol ornaat, met bonte kleding en rijkelijk versierde hoofdtooi. De afbeelding op dit diapositief werd gemaakt voor de publicatie "Indië in Beeld" (1911) en een reeks schoolplaten over Java en Sumatra, uitgegeven in 1912. Beiden waren bedoeld om meer bekendheid te geven aan Nederlands-Indië, 'die mooie, rijke Koloniën, de grootste bron van Neerlands welvaart.' Bij de publicatie en de schoolplaten zijn toelichtende teksten geschreven door een aantal hoogleraren en deskundigen uit die tijd.' De toelichtende tekst bij deze afbeelding is van Prof. dr. A.W. Nieuwenhuis: "Wanneer men plaat 121 met de overige uit den Oost-Indischen Archipel vergelijkt, dan valt het wel dadelijk op, dat deze groep verkleede personen van de andere grootelijks verschilt, en een vreemd element onder de bevolking moet vertegenwoordigen. Inderdaad behooren deze rijk geborduurde gewaden, aan de Chineesche ontleend, er oorspronkelijk niet thuis en ook tegenwoordig nog dienen zij slechts om voor Chineezen uit China afkomstige tooneelstukken op te voeren. Toch verkeert dit aanvankelijk vreemde element reeds zoo lang in den Archipel en vervult er in de samenleving zulk een gewichtige plaats (zie beschrijving van plaat 88), dat men alleen tot op zekere hoogte te hunnen opzichte mag spreken van vreemdelingen. Sedert eeuwen hebben de Chineezen zulke innige betrekkingen met de Inlanders aangeknoopt, ook door zich met hen te vermengen, dat zij zeker voor een goed deel tot dezen gerekend zouden worden, ware het niet, dat zij met bijzondere vasthoudendheid hunne lichamelijke en geestelijke eigenschappen blijven vertoonen en daarom niet in de massa der bevolking opgaan, als de afstammelingen van zooveel andere vreemdelingen. Bij de komst der Europeanen in Indië voor vier eeuwen waren de Chineezen er reeds lang gevestigd en legden zich als nu op den handel toe. Later bij de meer geordende toestanden onder de Oost-Indische Compagnie verminderde de toevloed van Chineezen zeker niet en vele Chineesche families in Indië dateeren het tijdstip hunner vestiging van die tijden af. Nu door het bloeien van mijn- en landbouwindustrie in Indië de gelegenheden, om in korten tijd betrekkelijk veel geld verdienen, zooveel talrijker geworden zijn, komen ook des te meer Chineezen uit hun vaderland over. Vooral uit Zuid-China met de uitvoerhaven Amoy, waar eene talrijke, zeer arme bevolking woont en voor velen weinig kans bestaat, zich een goed bestaan te verschaffen, ziet men jaarlijks duizenden flinke boerenzoons (vrouwen slechts bij uitzondering) naar onze meer gezegende gewesten vertrekken, echter met het voornemen, zoo spoedig mogelijk met gevulden buidel terug te keeren. Dit doen dan ook velen, maar een gedeelte vestigt zich blijvend in den Archipel, huwt met inlandsche vrouwen of met halfbloed-afstammelingen van vroeger achtergebleven landgenooten en geeft zoo het aanzijn aan de talrijke Chineezen, die vooral op de grootere plaatsen zulk een belangrijk gedeelte der gezeten bevolking uitmaken. De in het algemeen krachtiger Chineezen uit China vinden, vooral daar werk, waar lichaamskracht en werkzaamheid gewenscht zijn, bijv. in de tinmijnen op Banka, Billiton en de Lingga-Archipel, bij den tabaksbouw in Deli op Soematra's Oostkust; ook wel worden zij zelfstandige landbouwers in den Riouw-Archipel; in de hoofdplaatsen oefenen zij het meubelvak, het timmeren en smeden uit enz. Het spreekt vanzelf, dat de Indische halfbloed-Chineezen van hunne inlandsche moeders in taal en zeden heel wat hebben overgenomen en daardoor van de vorigen niet alleen in bloedsmenging en lichaamsbouw verschillen. Sterk heeft vooral de kennis der Chineesche taal onder de vanouds gevestigden geleden, hoewel vele welvarende mannen die nog wel meer of minder kennen; ze te schrijven, daartoe hebben het slechts enkelen gebracht. De vrouwen en kinderen bedienen zich van de landstaal. Ook de kleeding, hoewel zoogenaamd Chineesch, verschilt nogal van die in China. Het natuurlijk uitvloeisel hiervan is, dat de twee besproken hoofdbestanddeelen van de Chineezen in Indië, wat opvattingen en belangen betreft (de Indische Chineezen zijn dikwijls zeer welvarend en werkgevers, de nieuw aangekomenen werknemers), van elkaar verschillen en strijd daarvan het gevolg kan wezen. Voor een goed begrip der verschijnselen onder de Chineezen in lndië dient nog vermelding, dat het innige familie- en stamverband uit het vaderland en de daaruit voortvloeiende neiging, om vereenigingen (kongsi's) voor bepaalde, soms geheime doeleinden te vormen, tot op zekere hoogte nog zijn blijven bestaan. Ook deze kongsi's zijn elkaar lang niet altijd vriendschappelijk gezind. Als veelal met economische doeleinden opgericht, maar soms ook tegen de Europeanen of Inlanders gewend, dient er met deze kongsi's ernstig rekening gehouden te worden. Het Chineesche huisgezin vertoont ons, ook in lndië, het type van een patriarchaal georganiseerd gezin. De vaderlijke macht is zoo goed als onbeperkt. Een vader kan zijne kinderen aan anderen afstaan naar welbehagen; slechts ten aanzien zijner zoons is hij daarin in zoover beperkt, dat hij er minstens een dient over te houden, om de vereering der voorouders te blijven waarnemen. Het zou een misdaad tegen den onbeperkten eerbied jegens deze voorouders zijn, wanneer aan hunne zielen niet meer de noodige offeranden van spijs, drank, kleeding en andere onmisbare benoodigdheden gebracht werden. Voor dochters geldt dit niet, daar zij bij haar huwelijk naar een anderen stam worden verkocht als uitvloeisel van de onder de Chineezen streng in acht genomen exogamie. Als natuurlijk gevolg der, onbeperkte, vaderlijke macht heeft het kind zich geheel en al te beschouwen als slaaf, of slavin zijns vaders en als zijn onbeperkt eigendom, en geheele onderwerping aan zijn wil vormt den grondslag der Chineesche samenleving. Wel geldt dit tegenover beide ouders, maar de vrouw is als gekocht evenzoo aan den man onderworpen. Bij wellicht geen natie ter wereld treedt de zucht om vele zoons te hebben sterker op den voorgrond dan bij de Chineezen; ieder, die zich de weelde veroorloven kan, heeft dan ook naast zijne hoofdvrouw een of meer bijvrouwen. De kinderen der bijvrouwen staan op een lijn met die der hoofdvrouw en zijn haar ook denzelfden eerbied als aan hun eigen moeder verschuldigd. Verder heeft het kind geen eigendom, zoolang zijn vader of moeder leeft. Zijn in een gezin geen zoons dan is adoptie, het aannemen van een zoon, maar van den langs vaderlijken lijn verwanten stam onvermijdelijk. Zoolang de vader of de hoofdvrouw leeft, erven de kinderen niets; bij huwelijk zijn het de ouders, die alles bedisselen, van de meening der kinderen zelf wordt weinig notitie genomen. Neemt men het bovenstaande in aanmerking, dan verwondert het niet, dat het Chineesche tooneel in Indië op zichzelf staat en weinig met het inheemsche overeenkomt. In zoover is de daarbij gebruikelijke kleeding eene goede uitdrukking voor het geheel. Kunnen Europeesche oogen deze nog waarderen, met de daarbij gespeelde muziek is dat voor onze ooren niet meer het geval. Haar scherpte en luidheid zijn daarvan de oorzaak en in sterke tegenstelling met de inlandsche. Ook de opgevoerde stukken uit China overgenomen, beantwoorden weinig aan den smaak der Inlanders. Zij worden echter evenals de onze door tooneelspelers van professie op een vast tooneel opgevoerd, wat bij de inlandsche schouwspelen niet geschiedt."
PDM 1.0 DEED / Public Domain Mark 1.0 Universal Van dit werk is vastgesteld dat er geen bekende auteursrechtelijke beperkingen op rusten, alle aanverwante en naburige rechten daarbij inbegrepen. Bij gebruik van de afbeelding graag vermelden: Collectie Museon-Omniversum
In Museon-Omniversum kijken we kritisch naar het woordgebruik in onze collectiebeschrijvingen. We vinden het belangrijk om inclusieve taal te gebruiken. Sommige voorwerpen reflecteren echter achterhaalde of koloniale denkbeelden en bevatten woorden en/of afbeeldingen die als racistisch, discriminerend of op een andere wijze als kwetsend kunnen worden ervaren. We tonen deze voorwerpen met bijbehorende informatie wel, omdat we geloven dat het belangrijk is om een eerlijk en volledig beeld te geven van onze geschiedenis en ons culturele erfgoed.
aanschouwelijk maken, explicatie, overdracht