Betreft een schilderij in olieverf op doek met een afbeelding van de stier Anna's Adema. De zwart-bonte stier staat in een weidelandschap met een wolkenlucht en een boerderij aan de horizon. Anna's Adema 30587 werd in 1944 geboren in de vermaarde fokstal van A.N. Wassenaar te Jelsum geboren. In 1945 werd de stier gezamenlijk aangekocht door de veefokkers S.J. Sikma en Lammert J. Dijkstra te Hatsum. De stier is een kleinzoon van de grote Adema 197 en de grootvader van een ander icoon van de Friese veefokkerij, Blitsaerd Keimpe. Anna’s Adema liet maar liefst tien preferente zoons na. In 1950 werd hij preferent B verklaard, ‘gezien de goede kwaliteit van de zoons en dochters, hun grote mate van uniformiteit en de fraaie melktekens van de dochters, gepaard gaande met uitmuntende producties’, aldus het keuringsrapport. Het rapport eindigde met de opmerking: ‘Met belangstelling zullen de verdere verrichtingen van deze stier gevolgd worden’. Anna's Adema kreeg in de seizoenen 1951-1952 en in 1958-1959 de kans om preferent A te worden, maar beide keren was de soms iets vroegtijdige slijtage van de dochters een belemmering om hem die status te verlenen. In 1970 echter kreeg het F.R.S.-bestuur de mogelijkheid om stieren met uitzonderlijke fokprestaties naderhand tot preferent A te laten promoveren en daar werd direct gebruik van gemaakt. Men kon aan de hand van veel gegevens concluderen dat de stier een blijvende en bijzonder gunstige invloed op de veefokkerij had uitgeoefend. Dat bleek ook uit het feit dat naast (toen) zeventig dochters en een aantal zoons preferent waren verklaard: vijf door het F.R.S. in de B-graad en een gelijk aantal door het N.R.S., alle in de tweede klas. En daar was het niet bij gebleven, ook een belangrijk aantal klein- en achterkleinzoons was intussen preferent verklaard, zo schrijft veeteelthistoricus Reimer Strikwerda in zijn standaardwerk over de Friese Veefokkerij. De stier leefde toen al lang niet meer, hij ging dood in 1959 (15 jaar oud). Door de goede resultaten werd Anna’s Adema al heel snel door heel Friesland en de rest van Nederland bekend en werd de vraag naar het gebruik van deze stier erg groot. Een van de fokkers die hem gebruikten waren de Bootsma’s van de Haubois boerderij te Loeinga, die er fraaie resultaten mee scoorden. Uiteraard was de aanvraag al snel veel groter dan waarin kon worden voorzien. De familie Dijkstra begon daarom al in een vroeg stadium met kunstmatige inseminatie (K.I.). In de jaren na de oorlog stond de K.I. nog in de kinderschoenen en was het nog niet erg goed georganiseerd. Daarom werd in overleg met de plaatselijke veearts besloten om op de boerderij zelf met K.I. te beginnen. De veearts was hierbij de centrale figuur. Na het collecteren van het zaad zette de veearts zijn microscoop op de keukentafel en bepaalde hoeveel doses zaad er gemaakt konden worden. Er werd een koelkastje aangeschaft, waardoor het zaad tenminste 3 tot 4 dagen houdbaar was. In tegenstelling tot tegenwoording was er in die tijd nog geen mogelijkheid om het zaad in te vriezen en ook vervoer van de doses zaad over langere afstand was toen niet mogelijk. Iedere tochtige koe moest naar de boerderij op Hatsum komen. Dit was voor de eigenaren van de fokkoeien geen probleem. Zij kwamen niet alleen uit alle hoeken van Friesland, maar zelfs uit Noord Holland naar het gehucht onder Dronrijp. Als een koe tochtig was, werd er een veeauto geregeld en kwamen boer en koe naar Hatsum. Tegelijkertijd werd de veearts gewaarschuwd. Deze insemineerde de koe ter plaatse. Daarna werd iedereen steevast in de huiskamer genodigd en was het tijd voor een dikke sigaar. De informatie over de Kunstmatige Inseminatie op de boerderij is afkomstig uit mondelinge overlevering van Jan Dijkstra, de in Canada woonachtige zoon en erfgenaam van de voormalige stiereigenaar Lammert Dijkstra. Jan Dijkstra was ook de schenker van het schilderij aan het museum.
Schilderij in olieverf van de stier Anna's Adema, gemaakt door R. van der Vegt