Cardanisch opgehangen klok in mahonie kistje, 56 h uurwerk, compleet met certificaat uit 1886. Het zou tot ver in de achttiende eeuw duren voor men in staat was om de positie van een schip op zee nauwkeurig te bepalen. De oorzaak was dat men wel de breedte kon vaststellen aan de hand van hoekmeting (de hoek tussen schip, horizon en hemellichaam), maar niet de lengte, tenzij men veel astronomische kennis en tabellen had. De enige mogelijkheid om de lengte te bepalen, was met behulp van een precisie-uurwerk. Dan kon men vaststelen hoe groot het tijdsverschil was tussen het middaguur aan boord (de hoogste zonnestand laat zich met behulp van een octant of sextant redelijk gemakkelijk vaststellen) en de tijd op een vast punt. Met het gemeten verschil in tijd (zoveel uren, minuten en seconden eerder of later) kon men uitrekenen hoeveel oostelijk of westelijk men zich van dat vaste punt bevond. Het probleem was evenwel dat een slingeruurwerk aan boord van een schip om begrijpelijke redenen niet kan werken (een schip slingert, stampt, rolt). En men kende alleen maar slingeruurwerken! De Engelsman John Harrison (1673 - 1751) werkte zijn leven lang aan het vinden van een oplossing en vond die uiteindelijk door het slingerprincipe te verlaten en een uiterst nauwkeurig horloge te construeren dat werkt op het principe van een veerbalans. De chronometer! Ook deze chronometer is een voortvloeisel uit die uitvinding en gemaakt door Thomas Mercer die het werk van Harrison voortzette. Hij gaf de tijd aan in Greenwich Mean Time (GMT). Greenwich bevindt zich op de nulmeridiaan.